Weitere Songs von Magda Umer
Beschreibung
Produzent: 0
Komponistin: Anna Patynek
Komponist: Grzegorz Jędrzejowski
Komponist: Jacek Kleyff
Komponist: Jacek Osior
Komponist: Jerzy Słomiński
Komponistin: Olga Stopińska
Texterin: Anna Patynek
Texter: Jacek Kleyff
Texter: Jacek Osior
Texter: Jerzy Słomiński
Texterin: Olga Stopińska
Songtext und Übersetzung
Original
Teraz na scenę wyjdzie niezwykła, niezwykła zupełnie grupa ludzi.
Ja, ja naprawdę od lat marzę, żeby rzucić te czarne suknie, rozszarpać perły, włożyć jakieś spodnie z piżamy i katany, włosy w dredy sobie uczesać i śpiewać hymny o umiłowaniu natury i wolności.
No i widzicie, jak śmiesznie wygląda taka sukienka przy wolnych ludziach.
Chociaż sobie buty zdejmę.
Ja ciągle nie wierzę, że ja z nimi śpiewam.
Oni są wolni i nigdzie się nie spieszą.
Mówiłam.
Rozpostarta płachta nieba zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję.
W życiu, życiu, życiu, życiu, życiu, życiu.
Nie muszę tu być, lecz cieszę się.
Gdy czasem jestem. Gdy czasem jeeestem.
Chociaż nie muszę stąd iść póki co, lecz cieszę się, gdy czasem jestem. Gdzie? Gdzie? Wcale.
Gdzie? Gdzie?
Ja chcę nie musieć nic, bo tylko wtedy coś potrafię.
Coś potrafię.
Kiedy nie muszę nic, potrafię musieć żyć na jawie.
Żyć na jaaawie i uczyć się kochać tę płachtę nieba. Co zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję.
W życiu.
A w przymusie żyć to być skazanym na marzenia.
Na marzenia.
Gdy zmuszać chcę kogoś do czegoś, to chyba właśnie chcę przed własnym lękiem uciec.
Ale gdzie tu zbiegać gdzie na tym świecie i w tym ciele? No gdzie tu zbiegać gdzie?
No gdzie?
Na tym świecie i w tym ciele.
Rozpostarta płachta nieba zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję. W życiu.
Gdy muszę kpić to chyba znak, że na to, z czego kpię sił już nie mam. Sił już mi brak. Ja chyba muszę nie musieć nic.
Nic, kiedy wiem, co naprawdę muszę.
Co naprawdę muszę. Muszę.
A czego nie?
Jacek Kleyff, Słoma i Ania
Radymek.
Wolni ludzie.
Bardzo, bardzo, bardzo dziękuję.
Deutsche Übersetzung
Jetzt wird eine außergewöhnliche, völlig außergewöhnliche Gruppe von Menschen auf der Bühne stehen.
Ich, ich träume wirklich schon seit Jahren davon, diese schwarzen Kleider wegzuwerfen, meine Perlen zu zerreißen, eine Pyjamahose und ein Katana anzuziehen, meine Haare zu Dreadlocks zu kämmen und Hymnen über die Liebe zur Natur und zur Freiheit zu singen.
Und Sie sehen, wie lustig so ein Kleid vor freien Menschen aussieht.
Zumindest ziehe ich meine Schuhe aus.
Ich kann immer noch nicht glauben, dass ich mit ihnen singe.
Sie sind langsam und haben es nicht eilig.
Ich habe es dir gesagt.
Die Ausbreitung des Himmelsblattes gibt immer das, was benötigt wird.
Durch dieses Tuch strahlt das Wissen selbst bis ins Rückgrat.
Wenn ich ohne zu zögern daraus wähle, treffe ich normalerweise das, was ich fühle.
Wenn ich weniger vorsätze, wenn ich weniger berechne.
Im Leben, Leben, Leben, Leben, Leben, Leben.
Ich muss nicht hier sein, aber ich bin glücklich.
Wenn ich es manchmal bin. Wenn ich manchmal esse.
Obwohl ich hier vorerst nicht weg muss, freue ich mich, wenn ich manchmal hier bin. Wo? Wo? Überhaupt.
Wo? Wo?
Ich möchte nichts tun müssen, denn nur dann kann ich etwas tun.
Ich kann etwas tun.
Wenn ich nichts tun muss, kann es sein, dass ich wach leben muss.
Lebe in Jaaawa und lerne, dieses Stück Himmel zu lieben. Damit Sie immer das bekommen, was Sie brauchen.
Durch dieses Tuch strahlt das Wissen selbst bis ins Rückgrat.
Wenn ich ohne zu zögern daraus wähle, treffe ich normalerweise das, was ich fühle.
Wenn ich weniger vorsätze, wenn ich weniger berechne.
Im Leben.
Und unter Zwang zu leben bedeutet, zum Träumen verdammt zu sein.
Für Träume.
Wenn ich jemanden zu etwas zwingen möchte, denke ich, dass ich meiner eigenen Angst entfliehen möchte.
Aber wohin soll ich laufen, irgendwo auf dieser Welt und in diesem Körper? Wo also hinlaufen?
Na, wo?
In dieser Welt und in diesem Körper.
Die Ausbreitung des Himmelsblattes gibt immer das, was benötigt wird.
Durch dieses Tuch strahlt das Wissen selbst bis ins Rückgrat.
Wenn ich ohne zu zögern daraus wähle, treffe ich normalerweise das, was ich fühle.
Wenn ich weniger vorsätze, wenn ich weniger berechne. Im Leben.
Wenn ich mich darüber lustig machen muss, ist das wahrscheinlich ein Zeichen dafür, dass ich nicht mehr die Kraft habe, das zu tun, was ich verspotte. Ich habe keine Kraft mehr. Ich schätze, ich muss nichts tun.
Nichts, wenn ich weiß, was ich wirklich brauche.
Was ich wirklich brauche. Ich muss.
Und was nicht?
Jacek Kleyff, Słoma i Ania
Radymek.
Freie Leute.
Vielen, vielen, vielen Dank.