Weitere Songs von stas kropka
Weitere Songs von connorr
Beschreibung
Komponist: Olaf Sośnicki
Komponist: Stanisław Paciocha
Texter: Stanisław Paciocha
Songtext und Übersetzung
Original
Ile razy już jechałem tędy? W szybę rzucam wzrok z obojętnienia.
Patrzę ze spokojem w moje błędy. Nie chciałbym żyć życiem, gdzie ich nie ma.
Raczej staram się być za nie wdzięczny. Każdy gorszy krok na lepsze zmienia mnie samego.
Pokazuje temat, daje zrozumienie, więc doceniam wszystkie razy, gdy jechałem tędy.
Ile razy już jechałem tędy? Obserwuję zimną Wisłę z okna. Obserwuję zimno, obojętne.
Wczoraj tak pragnąłem się jej oddać i bezwiednie płynąć, gdzie płynie się.
Tak pragnąłem, żeby nurt mnie porwał.
Zimny kubek z wystygniętą kawą, zbiory zaniedbanych starych listów, ogród zarośnięty długą trawą, żółty papier, kiedyś biało-czysty.
Wzory czasu w starym, kruchym drewnie. Długie, nieaktualne zapiski. Myśli nieprzydatne, niepotrzebne.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Składam broń pod twoje zimne oczy. Nie chcę wbijać szpilek w twoją skórę.
Nie chcę wypominać chwili gorszych. Nie ma trunku, który bardziej truje.
Tak, pamiętam moje wszystkie błędy. Tak bym chciał ich wtedy nie popełnić.
Tak samo pamiętam twoje przecież. Nie, nie chowam żalu. Jestem wdzięczny.
Nie chcę jeszcze nigdzie cię oddawać. Jeszcze tylko chwila, jeszcze moment.
Daj mi tylko jeszcze jeden oddech. Wiem, że i tak muszę wrócić potem. Wiem, że nie zostanę tu na dłużej.
Wiem, że w różne strony mamy ścieżki.
Dobrze wiem, że wszystko ma swój koniec, a każdy słaby krok był nam potrzebny.
Pustka, którą tu zostawiliśmy.
Deutsche Übersetzung
Wie oft bin ich schon so gefahren? Ich schaue gleichgültig zum Fenster.
Ich betrachte meine Fehler ruhig. Ich möchte kein Leben führen, in dem es sie nicht gibt.
Ich versuche vielmehr, für sie dankbar zu sein. Jeder schlechtere Schritt verändert mich zum Besseren.
Es zeigt das Thema, es vermittelt Verständnis, daher schätze ich all die Male, die ich diesen Weg gefahren bin.
Wie oft bin ich schon so gefahren? Vom Fenster aus beobachte ich die kalte Weichsel. Ich sehe kalt und gleichgültig zu.
Gestern wollte ich mich ihr so sehr hingeben und unbewusst dorthin fließen, wo ich fließe.
Ich wollte so sehr von der Strömung mitgerissen werden.
Eine kalte Tasse mit kühlem Kaffee, Sammlungen vernachlässigter alter Briefe, ein mit langem Gras bewachsener Garten, gelbes Papier, das früher weiß und sauber war.
Muster der Zeit in altem, zerbrechlichem Holz. Lange, veraltete Notizen. Gedanken, die nutzlos und unnötig sind.
Die Leere, die wir hier hinterlassen haben.
Die Leere, die wir hier hinterlassen haben.
Ich lege meine Waffen unter deinen kalten Augen nieder. Ich möchte dir keine Nadeln in die Haut stechen.
Ich möchte mich nicht an die schlimmsten Momente erinnern. Es gibt kein giftigeres Getränk.
Ja, ich erinnere mich an alle meine Fehler. Ich wünschte, ich hätte sie damals nicht gemacht.
Ich erinnere mich genauso an deine. Nein, ich bereue nichts. Ich bin dankbar.
Ich möchte dir noch nichts verraten. Nur einen Moment, nur einen Moment.
Gib mir einfach noch einen Atemzug. Ich weiß, dass ich sowieso später wiederkommen muss. Ich weiß, dass ich nicht lange hier bleiben werde.
Ich weiß, dass wir Wege in verschiedene Richtungen haben.
Ich weiß genau, dass alles ein Ende hat und wir jeden schwachen Schritt brauchten.
Die Leere, die wir hier hinterlassen haben.