Weitere Songs von Karolina Charko
Beschreibung
Produzent: Piotr Pluta
Programmierer: Piotr Pluta
Komponistin: Karolina Charko
Texterin: Karolina Charko
Texter: Piotr Lato
Mix-Ingenieur: Marcin Bors
Mastering-Ingenieur: Marcin Bors
Gesang: Karolina Charko
E-Gitarre: Piotr Pluta
Synthesizer: Piotr Pluta
Bassgitarre: Piotr Pluta
Songtext und Übersetzung
Original
Na drewnianej szafce zostały po tobie winyle i jazz.
Otulają je wciąż ślady twoich rąk.
Analogowy dźwięk przypomniał mi ten ostatni wspólny, dobry dzień.
Jeden dzielił nas od końca świata krok.
Duszno im było, takie głupcze, byle co wypełni brak wspomnień pętlę, a w głowie gra, ściska za kark.
Czego oczom brak, jednak sercu żal.
Na naszych zdjęciach uśmiech całkiem blad.
W rytmie tamtych lat tańczy serce, choć gaśnie świat wokół nas.
Wokół nas. Tańcz, tańcz.
Gaśnie świat. Tańcz, tańcz.
Nie ma nas.
W tym milczącym domu zostali po tobie Coltrane i
Miles.
Strzępy twoich nut, niezagranych fraz.
Białe skosy ścian pokryte echem rozmów niedawnych dni odbijają je coraz głośniej.
Ten urwany dźwięk głuchej ciszy nagły wdech nakręca gniew. Biegnę, tańczę, spalam się.
Wydostać chcę.
Ten ostatni krok, ta ostatnia łza na naszych filmach kolor całkiem blad.
W rytmie tamtych lat tańczy serce, choć gaśnie świat wokół nas.
Wokół nas. Tańcz, tańcz. Gaśnie świat. Tańcz, tańcz.
Nie ma nas. Zniknął świat wokół nas.
Wokół nas. Tańcz, tańcz.
Zniknął świat. Tańcz, tańcz.
Nie ma nas. Tańcz, tańcz.
Tańcz, tańcz.
Tańcz, tańcz. Tańcz, tańcz. Tańcz, tańcz.
Tańcz, tańcz.
Zniknął świat wokół nas.
Nie zatańczysz ty, nie zatańczę ja. Znikam.
Deutsche Übersetzung
Du hast Schallplatten und Jazz auf dem Holzschrank zurückgelassen.
Sie sind immer noch mit Spuren Ihrer Hände bedeckt.
Der analoge Sound erinnerte mich an unseren letzten guten gemeinsamen Tag.
Wir waren nur einen Schritt vom Ende der Welt entfernt.
Sie waren spießig, sie waren so dumm, einfach alles konnte die Schleife des Mangels an Erinnerungen füllen, und da war ein Spiel in ihrem Kopf, ein Griff um ihren Hals.
Was die Augen vermissen, bereut das Herz.
Auf unseren Fotos ist das Lächeln recht blass.
Das Herz tanzt im Rhythmus dieser Jahre, auch wenn die Welt um uns herum verblasst.
Um uns herum. Tanz, tanz.
Die Welt geht unter. Tanz, tanz.
Wir sind weg.
In diesem stillen Haus hast du Coltrane verlassen und...
Meilen.
Fetzen Ihrer Notizen, ungespielte Phrasen.
Die weißen Hänge der Wände, bedeckt mit den Echos der letzten Gespräche, hallen immer lauter wider.
Dieses gebrochene Geräusch ohrenbetäubender Stille, ein plötzliches Einatmen, schürt die Wut. Ich renne, ich tanze, ich verbrenne mich.
Ich möchte raus.
Dieser letzte Schritt, dieser letzte Riss, die Farbe unserer Filme ist ziemlich blass.
Das Herz tanzt im Rhythmus dieser Jahre, auch wenn die Welt um uns herum verblasst.
Um uns herum. Tanz, tanz. Die Welt geht unter. Tanz, tanz.
Wir sind weg. Die Welt um uns herum ist verschwunden.
Um uns herum. Tanz, tanz.
Die Welt ist verschwunden. Tanz, tanz.
Wir sind weg. Tanz, tanz.
Tanz, tanz.
Tanz, tanz. Tanz, tanz. Tanz, tanz.
Tanz, tanz.
Die Welt um uns herum ist verschwunden.
Du wirst nicht tanzen, ich werde nicht tanzen. Ich verschwinde.